Walter, schat.
Tijd om op te staan.
Nog 10 minuutjes.
Sorry, morgen kan je uitslapen,
daar zijn zaterdagen voor.
Ga tegen de muur staan.
Kom, kom.
Goed.
Ik heb het. Kijk.
Goed, ga maar zitten.
Je ontbijt wordt koud.
Maakt niet uit, het moet koud zijn.
Schatje, we zijn er.
Oké.
Hier zijn je boeken.
Ga maar.
Ja, mevrouw. Als u even wacht dan roep ik de supervisor erbij.
Ze komt er net aan. Een ogenblik, alsjeblieft.
Momentje, altublieft. Doe jij deze maar, ik word er helemaal gek van.
Hallo, u spreekt met de supervisor, hoe kan ik u helpen?
Ik zie dat u op een gemeenschappelijke lijn zit.
Soms luisteren anderen helaas mee op gemeenschappelijke lijnen.
Nou, wat doet hij?
Oh, mijn... - Is alles oké?
Ja, meneer. Het is in orde. Een vrouw had problemen met de verbinding.
Dag schat. - Dag mam.
Hoe was het op school?
Goed. - Ja?
We leerden over dinosaurussen.
En ik begon een gevecht met Billy Mankowski.
Wat is er gebeurd? - Hij sloeg me.
Sloeg jij hem terug?
Goed.
Regel nummer één, herinner je je die nog?
Begin nooit een gevecht, maar maak het altijd af.
Waarom sloeg hij jou? - Omdat ik hem had geslagen.
Heb jij hem eerst geslagen?
Waarom?
Hij zei dat mijn vader wegging omdat hij me niet mocht.
Schat, je vader heeft je nooit gezien.
Hoe kan hij je dan niet mogen? - Waarom is hij dan weggegaan?
Wel, omdat de dag dat je geboren werd,
er nog iets anders met de post kwam.
Het kwam in een doos, die iets groter was als jij. Weet je wat er in zat?
Sommigen noemen het verantwoordelijkheid.
En voor sommige mensen, is verantwoordelijkheid iets heel engs.
Dus hij rende weg omdat hij bang was voor wat er in die doos zat?
Dat is dom. - Dat is precies wat ik ook dacht.
Miste ik Amos en Andy?
Ja, ik ben bang van wel.
Kom, tijd om naar bed te gaan.
Gaan we morgen naar de bioscoop?
Er is een nieuwe film met Charlie Chaplin.
En een nieuw vervolgverhaal: De Geheimzinnige Piloot.
Wat is dat - Ik weet het niet. Niemand weet het.
Dat is wat het zo geheimzinnig maakt.
Ben ik zwaar voor jou om te dragen? - Oh nee, hoor.
In jaren nog niet.
Met Martha. - Hallo, Martha.
Hoe gaat het met je? - Goed.
Luister, Jean belde dat ze niet kon komen en nu zitten we een beetje krap.
Wanneer heeft ze zich ziek gemeld?
Een half uur geleden.
Het is nu moeilijk om mensen te vinden.
Wat met Myrna?
Ik weet dat ze de overuren kan gebruiken.
Ze is bezet. Kan je niet komen?
Nee, nee. Ik heb...
Ik heb Walter beloofd, dat ik met hem naar de bioscoop zou gaan.
Het is maar tot vier uur.
Goed.
Alleen maar tot vier uur.
Ik zie je dan.
Je boterham en je melk staan in de koelkast,
en ik vroeg Mrs Riley en haar dochter om af en toe even te kijken.
Ik kan wel voor mezelf zorgen.
Ik weet wel dat je dat kan. Ze houden het huis in de gaten, niet jou.
Morgen gaan we zeker naar de bioscoop.
En dan de rijden we naar Santa Monica voor een wandeling op de pier.
Hoe klinkt dat? Klinkt dat goed?
Ik ben terug thuis eer het donker wordt.
Ik ben niet bang voor het donker.
Ik ben nergens bang voor.
Dat weet ik.
Wees lief. Ik hou van je.
We hebben lijnen van hier tot Ohio.
Hij staat erop iemand te spreken die de leiding heeft.
Ik heb uw handtekening nodig voor een interimaanvraag.
Nummer, alsjeblieft. - Nummer, alsjeblieft.
Doe maar, alstublieft.
Oké, geef me Omaha Routing kantoor.
Probeer of we onze telefoontjes via hen kunnen laten lopen.
Laten we deze puzzel in mekaar zetten.
Christine...goed. Ik hoopte dat ik je te pakken kreeg.
Ik heb jouw werkverslagen gevolgd,
en ik wil dat je weet dat ik erg onder de indruk ben.
Toen ik voorstelde vrouwelijke supervisors in te huren, waren mijn bazen niet echt blij.
Maar je doet het net zo goed als één van je mannelijke collega's.
Dank u, Mr. Harris. - Ben, alstublieft.
Het punt is, we zoeken een nieuwe manager voor het Beverly Hills kantoor.
Als u interesse heeft, dan kan ik een verslag schrijven...
Dat zou prachtig zijn. Dank u wel, sir.
Goed, dus misschien konden we...
Kunnen we maandag verder praten? - Ja, absoluut.
Is dat goed? Heel erg bedankt, sir.
Alstublieft.
Walter.
Schat.
Walter.
Schat.
Walter!
Schat!
Walter?
Walter? Het is tijd om binnen te komen, schat.
Suzie, heb jij Walter gezien?
Nee, Mrs Collins. Het spijt me.
Walter?
Welk nummer wilt u?
Mag ik het politiebureau van u.
Ik verbind u door.
Lincoln Heights Divisie.
Hallo, mijn naam is Christine Collins.
Ik woon op 210 North Avenue, 23.
Ik bel om een kind als vermist op te geven.
Een vermist kind.
Wat is uw relatie tot het kind?
Het is mijn zoon.
Hoelang is hij al weg?
Daar ben ik niet zeker van, ik kom net thuis van mijn werk.
Het kan al vanaf vanmorgen zijn, of sinds het afgelopen uur.
Hebt u de buurt gecontroleerd?
Ja, natuurlijk heb ik dat.
Misschien is hij gewoon de tijd vergeten.
Nee, dat niet.
Hij blijft altijd rond het huis als het donker wordt.
Kunt u alstublieft iemand hierheen sturen?
Wat?
Kijk, 99 keer van de 100 daagt het kind de volgende ochtend gewoon op.
We hebben niet de manschappen om achter ieder kind aan te gaan dat wegloopt.
Nee, nee, zo is Walter niet. Dat doet hij niet.
Met alle respect, mevrouw, maar elke ouder zegt dat van zijn kind.
Alstublieft,
Er is niets wat ik nu kan doen.
Ik noteer uw naam en gegevens
maar dat is alles tot morgenvroeg.
Ik ben er zeker van dat hij er dan weer is. Dat doen ze altijd.
Bent u Mrs. Collins?
Onze gedachten gaan uit naar Mrs. Christine Collins, van Lincoln Heights
wiens jonge zoon, Walter Collins, bijna twee weken geleden verdween.
Hoewel ze geen lid is van onze gemeenschap,
bidden we voor haar, zoals we iedere dag deden,
sinds we het nieuws vernamen.
Op de radio en in de kranten
wordt gezegd dat de politie van Los Angeles Departement
hun uiterste best doet om moeder en kind te herenigen,
en ik ben er zeker van dat het zo zal zijn.
Maar ze hebben de status van het meest gewelddadige, corrupte
en onbekwame korps te zijn
aan deze zijde van de Rocky Mountains.
Ik ben er niet zeker van, maar het zegt genoeg.
Iedere dag, verschijnen weer nieuwe lijken langs Mulholland.
en in sloten of onze steden,
het werk van overste James Davis en zijn eenheid, genoemd 'Gun Squad'.
Elke dag worden de noden van eerlijke burgers opzijgeschoven voor hebzucht.
Elke dag zinkt deze stad dieper in een beerput
van angst, intimidatie en corruptie.
Ooit de stad van engelen,
werd Los Angeles een plek waar onze 'beschermers'
onze 'misdadigers' zijn geworden.
Waar de uitvoerders van de wet boven de wet verheven zijn.
Ik begrijp het, dank u.
Ik bel over een paar weken terug.
Dank u zeer.
Las Vegas, afdeling vermiste personen?
Hallo, met Christine Collins.
Ik bel om te vragen of u nog vermiste kinderen gevonden hebt
die overeenkomen met de beschrijving van Walter Collins?
Goed, bel alstublieft.
En ik bel terug binnen een...
een week als dat goed is. Hartelijk bedankt.
Bedankt.
Twee dollar.
Verdorie. Ik denk dat ik mijn portemonnee thuis liet liggen.
Kan u het even opschrijven?
Geen krediet. Betalen of ik bel de politie.
Ik word ziek van kerels zoals jij die hier blijven komen.
Ik probeer je niet te bedonderen. Ik liet alleen m'n portemonnee thuis liggen.
Ik ga terug en haal hem op. Vijf, hoogstens tien minuten.
Heb je een onderpand?
Je kan geen betere onderpand wensen, dan het eigen vlees en bloed van een man.
Blijf maar hier, zoon, ik ben zo terug.
Maar... - Maak nu geen problemen.
Hij is een prima man, om ons zo te vertrouwen.
Blijf hier maar zitten, dan haal ik mijn portemonnee.
Tien minuten. Anders bel ik de politie.
Verdorie.
Hallo, Myrtle? - Hallo.
Ik ben het Harve van het restaurant. - Hallo, Harve.
Kun je Sheriff Larsen even geven? - Natuurlijk.
We hebben problemen met de verbinding, we komen er niet door.
Ja, het gaat beter.
Bedankt.
Mrs. Collins?
Ik ben kapitein J.J. Jones, Lincoln Park Jeugd Divisie.
Mijn bureau houdt zich bezig met vermiste kinderen, zoals je zoon.
Hij leeft nog, Mrs Collins.
Hij is twee dagen geleden opgepakt door de politie van De Kalb, Illinois.
Hij is veilig en ongedeerd.
Hij was in het gezelschap van een zwerver. Er is een opsporingsbevel, maar hij is veilig.
Dank u, dank u.
Dank u.
Er is zoveel stress.
Uw verhaal is er een met een goede afloop, Mrs. Collins. Mensen houden daarvan.
We moeten ons haasten, de trein komt eraan.
Dank u... we hebben dadelijk een verklaring voor u.
Het belangrijkste nu is moeder en zoon te herenigen. Dus als u ons wil excuseren.
Mrs Collins, mag ik u voorstellen aan het hoofd van de politie, James E. Davis.
Aangenaam.
We krijgen niet veel positieve reacties van de pers,
dus is het goed hier te zijn met een positief verhaal, vindt u niet? - Ja.
Ik neem aan dat u goed bent behandeld door mijn mannen van het departement?
Ik moest 24 uur wachten om een rapport op te maken, maar...
Technische details laten we buiten beschouwing.
Prachtig. - Mooi.
Dan heeft u er geen probleem mee om het aan de pers uit te leggen,...en hoe de LAPD...
Vrouwen. - Wacht even, Sir.
Terug mannen, terug.
Hou ze ginds.
Nou? Ga je niet...
Dat is mijn zoon niet.
Wat?
Wat bedoelt u? - Dat is mijn zoon niet.
U heeft het mis. - Nee, ik heb het niet mis.
Hij maakte vijf lange zware maanden door. Hij is erg vermagerd en is erg veranderd,
Ik zou mijn zoon wel herkennen.
Alles wat ik zeg is: u bent in een shock en hij is veranderd.
Hoe heet jij? Kan je mij vertellen hoe je heet?
Walter Collins.
Het is een veel voorkomende naam.
Waar woon je, Walter? Ken jij je huisadres?
Ik woon op 210 Avenue 23, Los Angeles, California.
En dat is mijn mama.
Mrs Collins...luister naar mij.
Ik begrijp het. U voelt zich wat onzeker. Dat is volkomen normaal,
Een jongen van deze leeftijd verandert zo snel...
Bij ons onderzoek hielden we daarmee rekening. Dit is ongetwijfeld je zoon.
Dat is Walter niet.
Het is niet Walter zoals u hem zich herinnert.
Dat is waarom het belangrijk is dat u hem mee naar huis neemt,... op proef.
Op proef? - Ja, ja.
Als hij eenmaal weer in zijn vertrouwde omgeving is...
en u tijd nam om over de schok van van zijn verandering te komen,
dan zult u zien dat dit uw Walter is.
Ik zweer u, ik geef u mijn woord. Dit is uw zoon.
Als er een probleem is, eender welk, praat dan met mij. Ik regel het.
Ik geef u mijn woord, vertrouw mij.
Mrs. Collins...hij kan nergens anders heen.
Alstublieft.
Misschien... denk ik niet helder.
Goed. - U denkt niet helder, dat is duidelijk.
Dank u, draai u maar om, alstublieft.
Hoe voelt het om uw zoon weer thuis te hebben, Mrs. Collins?
Wat dacht u toen u hem voor het eerst zag?
Het is erg moeilijk uit te leggen.
Het was natuurlijk een schok. Eerst herkende zij hem haast niet. Dat is normaal.
De jongen heeft heel wat moeten doorstaan.
Hoe voel jij je, zoon? Ik wed dat het geweldig is om weer thuis te zijn.
Ja, dat is geweldig!
Het Los Angeles politiebureau is erg dankbaar voor al het harde werk
van de sheriff van De Kalb County om deze hereniging mogelijk te maken.
Het LAPD is toegewijd om het publiek ten allen tijde te dienen.
Mogen we een foto maken van moeder en zoon, kapitein?
Natuurlijk. Daar zie.
Hier samen. Vooruit, maar, jongens.
Precies hier.
Nog een alstublieft. - Dat was een goede.
Nog eentje.
Kom terug, alstublieft. - Nog een foto.
Was de boterham lekker?
Wil je nog meer melk? - Nee.
Nee, dank u. - Nee, dank u.
Je zit onder het roet door de treinrit. Je hebt een bad nodig..
De pyjama ligt op de rand van het bed.
Gaat het? - Ik viel. Stomme badkuip.
Het is in orde.
Besneden.
Eruit!
Vooruit.
De laatste keer dat ik Walter heb opgemeten...
de laatste keer dat ik mijn zoon heb opgemeten, was hij groter dan jij bent.
Wie ben jij?
Wat doe je hier?
Wie ben jij?
Wie ben je?
Hij is mijn zoon niet. - Mrs Collins...
Ik weet dat hij zegt dat hij Walter is, maar er is een vergissing gebeurd.
We hadden afgesproken dat hij tijd zou krijgen om te wennen.
Hij is negen centimeter kleiner. Ik heb het opgemeten.
Misschien kloppen uw metingen niet. Ik weet zeker dat er een goede verklaring is.
Hij is besneden. Walter niet.
Mrs Collins...
uw zoon was vijf maanden vermist.
Voor een deel in het gezelschap van een onbekende zwerver.
Wie weet wat zulk gestoord individu heeft gedaan?
Ze konden hem hebben laten besnijden. Ze konden...
Hem kleiner maken?
Waarom luistert u niet naar mij? - Ik luister, verdomme. Ik luister toch.
Ik begrijp uw gevoelens. Hij is veranderd, dat klopt.
Jullie maakten beiden verschrikkelijke dingen mee, daarom heeft hij je liefde en steun nodig.
Hij is mijn zoon niet.
Waarom doet u dit, Mrs Collins? Waarom doet u dit?
U lijkt best voor de jongen te kunnen zorgen.
U verdient voldoende om hem goed te verzorgen...
ik begrijp niet waarom u wegloopt voor uw verantwoordelijkheden als moeder.
Ik loop nergens voor weg!
Zeker niet voor mijn verantwoordelijkheden. Ik zorg zelfs nu voor deze jongen.
Ik ben alles wat hij heeft.
Wat mij bezorgd maakt is dat u niet meer zoekt naar mijn zoon.
Waarom moeten we iemand gaan zoeken die we al vonden?
Omdat u hem niet gevonden heeft.
Zijn identiteit is bevestigd door de beste mensen van de kinderidentificatie.
Mensen die weten wat ze doen. - En ik weet dat niet?
Het...het spijt me.
Ik waardeer wat dit bureau voor mij deed en ik weet hoe hard je werkt.
Echt waar. En ik wil geen moeilijkheden veroorzaken.
Ik weet alleen dat er een grote fout gemaakt werd,
en ik heb u nodig om dit recht te zetten, zodat ik mijn zoon kan vinden.
Voor het te laat is.
Alstublieft.
Ik zal niet meer tijd van u in beslag nemen. Het spijt me. Ik raakte over mijn toeren.
Ja, kapitein?
Sara, bel Dr Tarr. - Ja, meneer.
Mrs Collins? Dr Earl W. Tarr.
Kapitein Jones stuurt me. Ik sta hem soms bij in jeugdzaken. Mag ik binnenkomen?
Ja, dank dat u langskomt.
Ik begon al te denken dat u mij niet geloofde.
Ik ben er nu, en we gaan dit allemaal rechtzetten.
Waar is de jongen?
Daar is hij.
Knappe jongeman. Hij heeft uw ogen, nietwaar?
En een klein beetje van uw neus.
Erg fit, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt.
Een erg gelijkende jongen heeft u, Mrs Collins.
Ik dacht dat u hier kwam om mij te helpen. - Dat doe ik ook.
Kapitein Jones zei dat de jongen een paar extreme fysieke veranderingen onderging
en vroeg me even bij hem langs te gaan.
Om u gerust te stellen in uw tijd van moederlijke bezorgdheid.
Mijn moederlijke bezorgdheid is niet voor hem, want hij is mijn zoon niet.
Zo'n uitspraken zijn toch niet positief voor de jongen zijn eigenwaarde, nietwaar?
Kapitein Jones zei iets over het feit dat hij veranderd is qua grootte?
Ja.
Kom mee.
Tegen de muur.
Hij is negen centimeter kleiner.
Nauwelijks een mysterie, Mrs. Collins.
We weten al een tijdje dat een trauma de groei van kinderen kan beïnvloeden.
Gezien de stress van de laatste vijf maanden,
kan zijn ruggengraat gekrompen zijn. Het is zeldzaam, maar het kan gebeuren.
En de besnijdenis?
Hoogstwaarschijnlijk vond zijn ontvoerder het nodig.
Uiteindelijk is een besnijdenis erg hygiënisch.
Dat moet erg traumatisch geweest zijn voor u.
Geen wonder dat hij de herinnering onderdrukt heeft.
Er is voor dit alles een perfect logische, wetenschappelijke verklaring.
Maar het is goed dat u deze vragen stelt.
U moet op de hoogte zijn van alle veranderingen
die de jongen heeft ondergaan tijdens zijn afwezigheid.
Zou ik niet weten of hij al dan niet mijn zoon is?
Ik ben de moeder.
Dat betekent dat u niet objectief kunt zijn.
U kijkt door het prisma van een extreme emotie naar een jongen
die veranderd is ten opzichte van wat u zich herinnert.
Hij is niet dezelfde jongen die hier is weggegaan.
Zoals een jongen die van een oorlog terugkeert, niet meer dezelfde zal zijn.
Een moederhart, gedreven door intuïtie en emotie,
ziet deze veranderingen en rebelleert.
Ze staat erop dat dit uw zoon niet is.
Maar dat verandert de feiten niet.
Ik wil mijn theorie laten testen door objectiviteit, Mrs. Collins.
En u?
Het is een schande.
Kalmeer even en luister naar mij.
Nee. Luister jij...
Luister naar mij, alsjeblieft.
Deze zogenaamde dokter paradeerde met me door mijn eigen buurt,
als een soort nalatige moeder die haar eigen zoon niet eens zou herkennen.
En wat waren zijn bevindingen?
Hij vond wat hij verwachtte,
wat u hem duidelijk hebt verteld dat hij zou vinden.
Maar dat is niet... - Dat is niets om u voor te schamen.
Dat ik me schaamde, is niet het probleem.
Wat ik bedoel, is dat u tijd verspilt terwijl u naar mijn zoon zou moeten zoeken.
Het rapport van de dokter is finaal, Mrs Collins.
Dan wil ik dat rapport zien, zodat ik het kan weerleggen, voor het naar iemand anders gaat.
Prima.
Ja, tot ziens.
Ik ben klaar. Mag ik nu naar mijn kamer gaan?
Ja.
Slaapwel, mama.
Zeg dat niet!
Ik ben jouw moeder niet!
Ik wil mijn zoon terug.
Jij bent mijn zoon niet!
Ik wil mijn zoon terug.
Ik wil mijn zoon terug!
Verdomme! Ik wil mijn zoon terug.
Het was verkeerd om tegen jou te roepen.
Je bent nog maar een kind en...
ik denk dat je niet weet wat je doet en welk leed je veroorzaakt.
Maar je moet begrijpen dat mijn zoon mijn hele leven is.
Hij is alles wat ik heb.
Ongeacht wat de politie of de wereld denkt,
jij en ik...
We kennen beiden de waarheid, nietwaar?
We weten allebei dat je Walter niet bent.
Je moet hen enkel vertellen dat je mijn zoon niet bent,
zodat ze mijn zoon kunnen vinden.
Alsjeblieft.
We praten morgen wel verder.
Hallo? - Is dit Christine Collins?
Ik ben Gustav Briegleb, de pastoor van St. Paul's presbyteriaanse Kerk.
Ja, ik heb u al eens op de radio gehoord.
Dank u wel.
Hebt u vanmorgen The Times gelezen? - Nee.
Kijk er dan maar eens naar en kom dan hier ontbijten.
Over een uurtje? We moeten mekaar ontmoeten.
Hallo?
Mysterieus geval.
Op aanvraag van de L.A. politie
heeft Dr. Earl W. Tarr, kinderspecialist, Walter Collins onderzocht om te weten hoe
zijn gewichtsverlies, bleekheid, verwarring en verzwakte conditie tot stand kwam.
Opgemerkt sinds de terugkeer van de jongen naar zijn moeder, vorige maandag.
Mooie verwoording, nietwaar?
Opgemerkt sinds de terugkeer van de jongen naar zijn moeder.
Niet alleen wordt daar vermeld dat u de moeder van de jongen bent.
Men kan er ook uit opmaken dat u verantwoordelijk bent voor deze veranderingen
en dat de politie bezorgd is over het welzijn van de jongen onder uw hoede.
U moet de eieren proberen. Ze zijn erg lekker.
'Ik heb de jongen grondig onderzocht', zei Dr. Tarr
'en het is duidelijk dat hij iets te vertellen heeft'.
'Ik ben zeker dat mettertijd...'
...mettertijd, hij zijn jongensverhaal zal vertellen over de hele zaak,
maar niet voor hij in zijn luisteraar vertrouwt.
En dat ontbreekt hier: vertrouwen in de arme jongen zijn verhaal.
In mijn onderzoek heb ik niets gevonden dat de bevindingen van de LAPD tegenspreekt.
Waarom doen ze dit?
Zodat ze geen fout moeten toegeven. Dat ze de verkeerde jongen hebben teruggebracht.
De krantenlezer die een beetje nadenkt, ziet dat meteen in.
Spijtig genoeg zijn dat maar de helft van de lezers van The Times.
Mrs. Collins, ik heb het tot mijn levensmissie gemaakt
om alles bekend te maken dat de LAPD niet wil dat we weten.
Een afdeling geleid met geweld, misbruik, moord, corruptie en intimidatie.
Toen Chief Davis twee jaar geleden de leiding over de LAPD overnam, zei hij:
We zullen strijden tegen de gangsters in de straten van L.A.
Ik wil ze dood binnenbrengen, niet levend,
en ik zal elke agent berispen die medelijden toont aan een misdadiger.
Hij koos de 50 gevaarlijkste agenten, gaf hen machinegeweren
en toestemming om iedereen neer te schieten die hen in de weg staat.
Hij noemde hen de Geweerbrigade.
Geen advocaten, geen rechtszaken, geen vragen, opschortingen of onderzoeken.
Gewoon hopen lijken.
Lijken in het lijkenhuis, het ziekenhuis, langs de kant van de weg.
Niet omdat de politie de misdaad wou uitroeien.
Nee, de LAPD wou de concurrentie uitroeien.
Burgemeester Cryer en de helft van de politiemacht krijgen steekpenningen.
Gokken, prostitutie, smokkelen, noem maar op.
Want eenmaal je de mensen de vrijheid geeft om te doen wat ze willen,
zoals de Heer ondervond in het Aards Paradijs, zullen ze dat precies doen.
Deze politiemacht tolereert geen onenigheid, tegenspraak of zelfs vernedering,
En u bent in de positie om ze in verlegenheid te brengen en dat vinden ze niet leuk.
Ze zullen er alles aan doen om u in opspraak te brengen.
Dat heb ik te vaak zien gebeuren om nu blind beginnen te worden.
Daarom wou ik u ontmoeten,
om u te laten weten waaraan u begint.
En om u te helpen ertegen te vechten, als u daarvoor kiest.
Ik apprecieer alles wat u doet,
alles wat u zegt... Maar ik ben niet op een missie.
Ik wil gewoon mijn zoon terug thuis hebben.
Mrs. Collins, veel zonen werden geofferd om aan het eigenbelang te voldoen.
Uw zoon is misschien niet de eerste, maar kan wel de laatste zijn als we het goed doen.
Hij had twee gaatjes die een vulling nodig hadden.
Hij heeft zich verzet, maar ik heb het geregeld.
En?
De snijtanden van uw zoon waren gescheiden door een stukje weefsel
daardoor stonden ze 3 mm van elkaar.
De jongen in die kamer heeft zo'n opening niet.
Kan dat veranderen bij het ouder worden, want dat gaan ze zeggen?
In sommige gevallen is het mogelijk,
maar het weefsel tussen Walters tanden voorkomt dat dat gebeurt.
Ze kunnen nooit tegen elkaar komen zonder een operatie om het weefsel te verwijderen
en ik kan nu al zeggen dat hij nooit zo'n operatie heeft gehad.
Wilt u dat zwart-op-wit zetten?
Sorry voor mijn taal, maar... Verdomme, ja!
Blijkbaar is de verdoving aan het afnemen.
Aan de andere kant, kan ik misschien best eerst die brief schrijven.
Dan heeft dat kereltje iets om over na te denken.
Als dat zo is, is hij enorm veranderd. Weet je wie ik ben?
U bent een lerares.
Ja, maar zelfs leraressen hebben een naam. Wat is die van mij?
Ik weet het niet meer. Ik ken u, maar ik herinner me uw naam niet meer.
Mrs. Fox. Ga nu op je stoel zitten.
Ik zei niet: ga ergens zitten, maar op de plaats die je toegewezen kreeg.
Je moet toch weten waar het is, je hebt daar een jaar gezeten.
Mrs. Collins, als dat uw zoon is, eet ik mijn meetlat op.
Ik zal het niet alleen zwart-op-wit zetten, maar ik zal dit ook in een rechtbank getuigen
of voor president Calvin Coolidge zelf als het moet.
Dank u wel.
Ik zie je vanavond voor de uitzending. Veel geluk.
Miss Collins. Mag ik u iets vragen?
Hallo, ik ben Christine Collins. Goedemorgen. - Goedemorgen.
Op 10 maart verdween mijn negenjarig zoontje, Walter Collins.
Een onderzoek leidde naar een jongen die van De Kalb, Illinois naar L.A. werd gebracht.
Ze zeiden mij en jullie dat dit mijn zoon was.
Hij was mijn zoon niet.
De LAPD heeft een fout gemaakt en dat is de reden voor de zogenaamde transformatie.
Ik heb brieven van zijn tandarts en lesgevers die bevestigen dat hij mijn zoon niet is.
Ik laat ze nu afdrukken en dan zullen jullie ze morgen krijgen.
Ik heb de LAPD elke kans gegeven
om hun fout toe te geven en de zoektocht naar mijn zoon opnieuw op te starten.
Aangezien ze dit weigeren, dwongen ze me deze zaak publiek bekend te maken.
En ik hoop dat dit hen zal overtuigen,
om af te maken wat ze begonnen zijn en mijn zoon naar huis te brengen.
Hartelijk bedankt.
Morelli!
Ik wil dat je die Collins-vrouw vindt en ze naar hier brengt.
En Bill, breng ze langs achteren binnen. - Ja, meneer.
Deze kant op, mevrouw.
Waarom gaan we langs achteren binnen? - Bevelen van de kapitein.
De voorkant zit vol journalisten.
Ga alsjeblieft zitten, mevrouw. Kapitein Jones zal u dadelijk ontvangen.
Wil er iemand een telefoontje beantwoorden van de Canadese Mounties?
Ybarra? Wat is er gebeurd? Zijn ze een eland kwijtgeraakt?
Ze willen een kind dat hier illegaal verblijft terug naar Canada deporteren.
Hij woont bij zijn neef op een ranch dichtbij Riverside, in Wineville.
Wil je het hebben? - Ik heb toch niets beters te doen.
Je bent geweldig.
Mrs. Collins. U mag de jongen achterlaten. Zij zal wel voor hem zorgen.
Ga zitten.
U hebt ons veel problemen bezorgd, Mrs. Collins.
Deze situatie is een vernedering geworden voor de hele politiemacht.
Het was niet mijn bedoeling. - Nee, natuurlijk niet.
U zei tegen de kranten dat we de jongens niet konden onderscheiden als dank
voor alle maanden die we aan uw zaak hebben gewerkt.
Probeert u ons als idioten af te schilderen? Is dat het? Geniet u hiervan?
Nee, natuurlijk niet. Ik...
ik wil enkel mijn zoon vinden. - Weet u wat uw probleem is, Mrs. Collins?
U wilt zich onttrekken aan uw verantwoordelijkheden als een moeder.
Wat? - U geniet ervan een vrije vrouw te zijn, hé?
U geniet van u geen zorgen te hoeven maken over een jonge zoon.
U zou overal naartoe kunnen gaan, alles doen wat u wilt en iedereen zien die u wilt.
Maar toen vonden we uw zoon. We brachten hem terug en nu is hij een overlast.
Daarom hebt u dit plan bedacht.
Om hem aan de staat over te dragen en de staat hem te laten opvoeden.
Is dat niet waar? - Dat is niet waar!
Zelfs de jongen zegt dat hij uw zoon is. Waarom zou hij dat zeggen?
Hoe zou hij dat kunnen doen?
Ik weet het niet! Ik weet enkel dat hij liegt!
Misschien wel. Misschien is hij wel een leugenaar.
Maar zo is hij getraind, nietwaar? Liegen is bij jullie aangeboren.
U bent een leugenaar en een herrieschopper
en als u het mij vraagt, hebt u het recht niet om door de straten van L. A. te lopen.
Wacht eens even.
Ofwel ben je aan het liegen, ofwel ken je het verschil niet tussen leugen en waarheid.
Dus welke is het?
Ben je een nalatige moeder of gewoon gek? Want dat zijn de enige twee opties voor mij.
Ik blijf hier niet zitten om dit te pikken.
Wil je experts, dokters? Ik heb er meer dan genoeg. Matron!
Mrs. Collins, hou je nog steeds vol dat die jongen daar jouw zoon niet is?
Ja.
Verzet je alsjeblieft niet, mevrouw. Zo ga je enkel jezelf kwetsen.
Wat doet u? U kunt dit niet doen.
U dient de gevangene naar de LA psychiatrische afdeling te brengen.
Wat? - U moet de volgende notitie maken:
de verdachte beweert dat ze bedrogen werd door de politie en door anderen.
Dat we haar een jongen gaven en haar lieten geloven dat het haar zoon was.
Breng haar weg. - Nee!
Alstublieft...
Deze kant op.
Mrs. Collins is ons al bekend sinds 10 maart 1928,
toen ze haar negenjarig zoontje, Walter, als vermist opgaf.
De jongen was weg tot augustus 1928.
Sinds zijn terugkeer, bleef ze klagen dat hij nog steeds vermist is
en ze heeft meerdere keren gevraagd om hem te zoeken.
Ze lijdt aan paranoia, waanideeën over vervolging en dislocatie van de realiteit.
Ze kan een gevaar zijn voor zichzelf en anderen.
Wij raden aan dat ze wordt opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis
tot ze terug bij haar positieven is.
We hebben weer een code 12. - Naam?
Collins, Christine. - Wacht, alsjeblieft. Dit is een vergissing.
De verklarende agent? - Kapitein J.J. Jones, Lincoln Heights bureau.
Nee, alsjeblieft. De politie probeert me te straffen...
Als je zo blijft verder doen, ga ik je in een dwangbuis moeten steken. Wil je dat dan?
Nee, mevrouw. - Gedraag je dan. Code 12.
Spreid uw benen.
Wijder.
Naar binnen!
Dit is uw kamer. De dokter is de rest van de dag afwezig. Hij zal je morgenochtend zien.
Ik moet met iemand van de leiding spreken. - Het spijt me.
Mijn kamer! Nee, nee. Dit is mijn kamer!
Mag ik dan even bellen? - Dat wordt verdiend door goed gedrag.
Het volgende wordt u geweigerd: kranten, magazines, radio, boeken of scherpe objecten.
Dit is voor uw bestwil.
Mijn kamer. Nee, dit is mijn kamer.
Mijn kamer.
Nee, dit is mijn kamer.
Mijn kamer.
Mijn kamer!
Ze zeiden dat dit mijn kamer was!
Problemen? - Gewoon oververhit, dat is alles.
Hij zal zo dadelijk wel terug werken. - Kan je me eventjes helpen?
Ik probeer de Northcott Ranch te vinden, die zou bij Wineville liggen.
Northcott Ranch...
Ja, je bent er bijna.
Volg deze weg naar het westen voor zo'n 3 à 4 km.
En dan sla je rechtsaf.
Daar blijf je op rijden en dan rijd je er recht heen.
Is er daar iets gaande?
Nee, ik ga even een jeugdzaak na.
Bedankt voor je hulp. - Graag gedaan.
Hallo?
Kom hier!
Dit is de politie.
Ik heb een arrestatiebevel voor de minderjarige Sanford Clark.
Open de deur en hou je afzijdig.
Stop ermee!
Stop ermee of ik ram je gezicht door de vloer!
Stop ermee! - Goed.
Geef me je hand.
Kom op, ga zitten.
Wat is er mis met jou, jongen? - Wat?
Weet je niet dat een agent aanvallen tegen de wet is?
Wat maakt het uit?
We sturen je enkel terug naar Canada, zoon.
Het betekent niet het einde van de wereld.
Wat?
Je kan niet in de VS blijven zo lang je wil, maat.
Nog iets van Mrs. Collins gehoord? - Helemaal niets.
Ga naar haar huis en kijk of ze het goed maakt.
Als ze er niet is, ondervraag dan haar buren. Zoek uit wat zij weten.
Komt in orde.
Welkom bij pastoor Gustav A. Briegleb van St. Paul's presbyteriaanse Kerk.
Dit is pastoor Gustav A. Briegleb van de St. Paul's presbyteriaanse Kerk.
Ik breng u het woord van de Heer op radio KGF. Goedenavond.
Ik hoopte vanavond een gast bij ons te hebben, maar blijkbaar werd ze opgehouden.
Aangezien ze hier niet kan zijn om jullie te vertellen wat ze vanmiddag de pers vertelde,
zal ik mijn best doen om haar plaats in te nemen.
Ik ga jullie vertellen wat er is gebeurd en ik ga jullie dat elke nacht blijf vertellen
tot iemand er iets aan doet.
Ik wil een ticket naar Canada. Alberta of Vancouver, wat er ook vanavond vertrekt.
Ik heb niets dat vanavond zover gaat.
Het beste dat ik kan doen, is u op een trein naar Seattle zetten.
Van daaruit kan u overstappen op een lokale trein of over de grens rijden.
Dat is goed genoeg. - Een retourkaartje?
Een enkele reis. - Dat is dan 15 dollar.
Bedankt. Alsjeblieft. Nog een veilige reis.
Het ontbijt is over een half uur.
Ik moet een dienstdoende dokter spreken.
De eetzaal is op het einde van de gang. De dokter laat u roepen wanneer hij klaar is.
U moet eten.
Eten is normaal.
Je moet alles doen wat je kunt om normaal te lijken.
Dat is de enige kans die je hebt.
Ik ben Carol Dexter en jij?
Christine. Christine Collins.
Eet het allemaal op. Ik weet dat het moeilijk is, maar je moet het proberen.
Ik heb hen horen praten. Je bent hier door een code 12. Politieactie.
De dokters en het personeel denken dat als de politie je naar hier stuurde,
ze daar een goede reden voor hebben. - Er is geen goede reden voor.
Ik ben geestelijk gezond en dat zal ik hen uitleggen.
Hoe?
Hoe meer je probeert je geestelijk gezond voor te doen, hoe gekker je lijkt.
Als je teveel lacht, heb je waanvoorstellingen of onderdruk je hysterie.
Als je niet lacht, ben je depressief.
Als je neutraal blijft, ben je emotioneel teruggetrokken en potentieel catatonisch.
Je hebt hier al goed over nagedacht. - Ja.
Snap je het niet?
Jij bent een Code 12. Ik ook.
We zijn hier voor precies dezelfde redenen. We hebben de politie kwaad gemaakt.
Zie je die dame daar?
Ze was met een agent getrouwd die haar bleef slaan.
Toen ze het iemand probeerde te vertellen, hebben ze haar naar hier gebracht.
En die daar.
De politie heeft haar broer afgerammeld, ze braken zijn beide armen.
Toen ze het aan de pers probeerde te vertellen...
En jij?
Ik...
werk 's nachts.
Ik bedoel, ik werk 's nachts.
In clubs, in de stad.
Er was een cliënt die me bleef slaan en niet wou stoppen.
Dus diende ik een aanklacht in en toen bleek dat hij een agent was.
En plots zat ik hier. - Maar dat kunnen ze niet maken.
Meen je dat?
Iedereen weet dat vrouwen fragiel zijn.
Ze hebben alleen emoties, geen logica. Er gebeurt daarboven niets.
En zo af en toe zeggen ze iets nadeligs
en dan flippen ze door. Excuseer mijn taalgebruik.
Als we gek zijn, hoeft niemand naar ons te luisteren.
Wie ga je geloven?
Een gekke vrouw die de integriteit van de politiemacht probeert te vernietigen
of een politieman?
Eenmaal hierbinnen leren we onze mond te houden,
leren we ons te gedragen of anders mogen we niet naar huis.
Of we gaan op die manier naar huis.
Stop ermee.
Stop ermee... Alstublieft.
Clark!
Sanford Clark?
Hier.
Het papierwerk is aangekomen.
Je zal overmorgen terug naar Canada worden gedeporteerd.
De politie daar zal beslissen wat ze dan met jou doen.
Ik hoop dat je verblijf hier je overtuigde om niet meer de grens illegaal over te steken.
Wacht!
Ik wil met de agent spreken die me heeft binnengebracht.
Hij heeft vast belangrijker dingen te doen... - Alsjeblieft, het is belangrijk.
Christine Collins.
Mrs Collins...
Dr. Jonathan Steele. Ga alsjeblieft zitten.
Ik hoop dat uw verblijf hier tot nu toe comfortabel was.
Ja. - Echt?
Ik zou denken dat het in het begin vrij moeilijk zou zijn.
Ja, het was... Natuurlijk was het erg moeilijk, maar...
maar comfortabel genoeg.
Ik zie dat ze een bloedtest hebben gedaan.
De Wasserman Test, om naar syfilis te zoeken. Ze zeggen dat dat het verstand aantast.
Het idee dat iemand vindt dat je moet gecontroleerd worden op syfilis...
Stoort je dat?
Ze zeiden dat het standaardprocedure was, dus stoorde het me niet.
Ja, precies. Standaardprocedure. We moeten alles onderzoeken.
Ik kan me inbeelden...
dat het voor sommige mensen vervelend is.
Maar ik begreep het.
Volgens uw dossier gelooft u dat de politie
een valse jongen in de plaats stelde voor jouw zoon.
Ik heb niet gezegd dat hij een valse jongen was.
Het is niet mijn jongen. Ze brachten de verkeerde. Mijn zoon is nog steeds vermist.
Dat is vreemd want ik heb hier een krantenartikel
met een foto van jou op het treinstation, waarop je jouw zoon verwelkomt.
Dat ben jij toch op de foto, nietwaar?
Ja. - Ja.
Dus eerst was hij jouw zoon,
maar nu niet meer.
Is dit al lang gaande?
Mensen die veranderen, iets anders worden dan wat ze zijn.
Mensen veranderen niet. - Vind je niet dat mensen veranderen?
Nee, dat is niet wat ik...
Wil de politie jou niet vervolgen? - Nee.
Nee. De politie is er om jou te beschermen.
Ja. - Echt?
Ja.
Dat is vreemd, want toen je werd opgenomen,
heb je de hoofdzuster verteld dat de politie samenzweerde om jou te straffen.
Ofwel zijn de hoofdzuster en de stagiaires ook aan het samenzweren om jou te straffen,
ofwel ben je jouw verhaal aan het veranderen.
Heb je vaak last om realiteit te onderscheiden van fantasie, Mrs. Collins?
Het spijt me dat ik je door dit weer liet komen, rechercheur,
maar de jongen geeft niet af.
Laten we zien wat hij te zeggen heeft en dan kunnen we naar huis gaan om op te drogen.
Het regent pijpenstelen daarbuiten, dus dit kan het maar beter waard zijn.
Jij weer, hé?
Eens kijken...
Dit is niet gemakkelijk, oké?
Door die stortregen naar hier rijden, was ook niet makkelijk.
Mijn neef is Gordon Northcott.
Hij bezit de ranch waar je me hebt gevonden.
Hij zei dat ik daar kon wonen en de boel in de gaten kon houden als hij weg was.
Karweitjes doen enzovoort.
Hij zei dat ik kon blijven zolang ik wou.
Ik dacht toen dat ik weg kon gaan wanneer ik dat wou.
Zeg je nu dat hij je gevangen hield?
Onzin.
Toen ik daar aankwam, liep je daar zo vrij als een vogel rond.
Je had kunnen vertrekken wanneer je wou. - Nee.
Wat is dit dan?
Een verhaal waarom je illegaal in het land bent?
Nee, het is niets in die aard. - Ik heb hier geen tijd voor, oké?
Luister naar mij. Hij zei... - Wat?
Wat zei hij?
Hij zei dat als ik zou proberen te vluchten, hij me zou vermoorden!
Je begrijpt niet hoe hij is.
Wat hij... wat we deden... Waartoe hij me dwong.
Oké, laten we dan bij het begin beginnen.
Waartoe dwong hij je?
We hebben enkele kinderen vermoord. - Wat?
Ik wou het niet doen. Dat zweer ik. Hij dwong me hem te helpen.
Hij zei dat als ik niet zou helpen, hij me ook zou doden.
Je moet me helpen, alsjeblieft.
Ik ben zo bang. Ik wil niet naar de hel gaan omdat ik kinderen heb vermoord.
Welke kinderen? Waar heb je het over?
Ik weet het niet. Ik heb nooit hun namen gekend.
Namen?
Hoeveel kinderen? - In totaal?
Zo'n 20, denk ik.
Je liegt! - Nee, het is waar. Dat zweer ik!
Zeg je me nu dat je 20 kinderen vermoordde? - Ja!
Ongeveer...
Ik stopte na een tijdje met tellen.
Gordon zei dat er misschien één of twee ontsnapt waren.
Maar...
Niemand kan zomaar 20 kinderen vermoorden, oké?
Wij wel.
Hoe?
Meestal had hij er maar één of twee.
Soms wel drie.
Ik wist altijd wanneer hij zich klaar maakte om te vertrekken.
De auto schoonmaken.
De banden controleren.
De motor controleren.
Hij was bang dat de wagen defect zou raken.
En dat we betrapt werden.
Hij ging altijd een andere richting op.
Hij ging nooit een tweede keer naar een zelfde gedeelte van een dorp.
Soms reden we wel uren rond, tot we iemand vonden.
Daar ben je dan, we hebben als gekken naar je gezocht.
Oh, ja? - Ja, zeker.
Je ouders hebben een ongeval gehad.
Ze hebben ons achter jou aan gestuurd. Ze zijn erg gekwetst.
De politie bracht hen naar het ziekenhuis, maar ze hadden geen tijd om jou te zoeken.
Dus hebben wij gezegd dat wij het wel zouden doen.
Kom op, nu.
Stap in, haast je.
We moeten je naar dat ziekenhuis brengen, zodat je je ouders kunt zien.
Veel kinderen zullen niet in een auto van een vreemdeling stappen,
maar wanneer er al een kind in zit... - Goed zo, jongen.
Schuif eens op. - ...maakte dat het gemakkelijker.
Hou je goed vast. - Ze keken naar mij en dachten:...
Het is ver rijden. - Als hij veilig is, zal ik dat ook wel zijn.
Elke keer als we terugkeerden in de truck,
wilde ik alleen maar dood.
Zo gauw we terug waren op de boerderij gingen ze het kippenhok in.
Hebben jullie honger, jongens?
Let op de deur, Sanford!
Let op de deur!
Wat is er? - Nee!
Ik doe je geen pijn. Ben je bang dat ik je zou pijn doen?
Ik doe je geen pijn.
Kom hier. Ik zou je nooit pijn doen. - Alstublieft, nee!
Op sommige dagen maakte hij ze gelijk af.
Op andere dagen, dan wachtte hij gewoon.
Pakte er nog een paar op,
tot hij er vier of vijf had.
Kom op. Sanford, hou die deur in de gaten!
Soms liet hij er een of twee in leven,
amper nog tenminste...
en zei: 'maak ze af, San. Maak ze af, of anders maak ik jou af'.
En dat deed ik.
Ik vermoordde hen. Dat deed ik.
Ik vermoordde hen. Oh God, Ik vermoordde hen.
Oh, God.
Het is al goed.
Kijk me aan.
Deze kinderen...
als je ze weer terug zou zien, zou je ze dan herkennen?
Ik weet het niet. Misschien.
Ik heb deze een hele tijd niet bijgehouden, maar toch,
het kan voldoende zijn... Bekijk deze eens, oké?
Als je iemand herkent, leg die dan maar hier op de tafel.
Het spijt me.
Ik wilde het niet doen. Hij heeft mij gedwongen.
Walter Collins Leeftijd 9, Los Angeles
Shit.
Deze?
Kijk me aan.
Weet je het zeker?
Ik weet het zeker.
Jezus Christus. - Oh, God!
Oh, God! - Jezus Christus.
Klootzak.
Hij liegt. Ben je zachtmoedig geworden, Les?
Twintig kinderen, meneer.
Hij speelt een spel met je! Hij weet dat hij problemen heeft, dus verzint hij een verhaal
over hoe hij gedwongen werd, om op de buiten te blijven.
Met alle respect, Sir, dat denk ik niet.
U heeft hem niet gezien. Hij was haast gek van angst.
Hij koos het Collins kind! Wij vonden hem, weet je nog?
Heb je geen kranten gelezen?
Of misschien juist wel, is dat het? - Sir, luister, alstublieft.
Het spijt me, chef, maar hij is er weer. - Wie?
Die pastoor, Briegleb. Hij stelt vragen over Christine Collins.
Zeg die klootzak dat hij als de donder het politiebureau verlaat
of ik laat hem arresteren voor ordeverstoring.
Heb ik geprobeerd.
Hij zei dat hij niet wegging, hij niet, noch zijn vrienden.
Wat, verdomme?
Jezus sprong neder.
Kapitein?
Ybarra? Luister. Je doet niets behalve hierheen komen.
Sir, de departementsregels eisen onderzoek van alle moordaanwijzingen.
Dit zijn nog kinderen, in godsnaam. - Departementsregels, dat is wat ik zeg.
Nu beveel ik je om direct hierheen te komen met dat kind, begrepen?
Je praat met niemand en brengt me dat kind, begrepen?
Met niemand!
Kapitein Jones? - Mannen.
Wat heb je verdomme gedaan met Christine Collins?
En probeer je hier niet uit te liegen.
Meerdere buren hebben gezien, hoe ze weggebracht werd in een politieauto.
Mrs Collins staat onder beschermde bewaking als gevolg van een mentale instorting.
Een wat?
Ze krijgt de best mogelijke zorg, en dat is alles.
Volgende.
Loop door. Naar voren. - Waarvoor?
Medicatie. - Wat voor medicatie?
Het soort dat goed voor je is. Het helpt je te relaxen.
Ik wil niet relaxen. - Kom op.
Ik voel me prima en ik neem niets in voor ik weet wat het is!
Dit is wat je wilt. - Ik weet niet wat het is!
Dokter Steele. - Neem het in!
Dokter Steele! - Laat haar maar binnenkomen. Kom maar.
Ik wil niets innemen zolang ik niet weet wat het is.
Er is niets mis met mij waarvoor ik medicatie moet hebben.
Er is niets mis met u.
Nee? Is er niks mis? - Nee.
U bent in orde. - Ja, dat klopt.
Dan zal u ook geen problemen hebben om dit te ondertekenen?
Door te ondertekenen erkent u dat u het mis had
toen u zei dat de jongen die door de politie teruggebracht werd, niet uw zoon was.
Verder staat er dat de politie juist handelde door u hierheen te sturen voor observatie
en hen ontslaat van alle verantwoordelijkheid. Onderteken het.
Nee, ik onderteken dat niet.
Ik onderteken het niet. - Dan is uw toestand niet verbeterd.
Onderteken het en u bent morgenvroeg hier al weg.
Maar, ik had het niet mis!
Hij is mijn zoon niet! Mijn zoon is nog steeds vermist.
Mrs Collins, u raakt geïrriteerd.
Ja, ja... Ik onderteken dat niet omdat hij mijn zoon niet is.
Verpleger!
Hij is mijn zoon niet. - Verpleger!
Mijn zoon wordt vermist. - De patiënt wordt hysterisch.
Mijn zoon is vermist! - Zorg dat ze goed verdoofd wordt.
Nee, nee, nee!
Hou ermee op.
Hé, hou op en open je mond. - Rustig.
Heb je het?
Slikken. - Stop ermee!
Ga achteruit. - Breng haar weg van hier.
Hou je hierbuiten! Dit gaat je niets aan!
Dit zijn politiezaken! Voor jullie allemaal!
Hou je erbuiten, als je weet wat goed voor je is.
Heb je nog niet genoeg problemen met de wet door de hoer te spelen?
Een lid van het personeel aangevallen. Kamer achttien.
Nee, hou op!
Nee! Hou op!
Kom op, knul.
Walter Collins Leeftijd 9, Los Angeles
Neem me niet kwalijk.
Het is oké, Ik neem het over vanaf hier. - Maar, ik...
We hebben hem nodig voor ondervraging.
Bedankt. Kom op.
Ray, Ross, jullie moeten mee voor versterking. Ik leg het onderweg wel uit.
Ja, meneer.
Dat had je niet moeten doen.
Dat wilde ik.
Het voelde goed.
Ik heb twee baby's verloren door twee kwakzalvers van dokters.
Ik had geen keuze.
Ik had nooit de kans gehad om voor hen te vechten.
Jij wel. Hou er niet mee op.
Dat doe ik ook niet.
Dat ze verrekken en alles rondom hen.
Dat is niet echt de taal van een 'dame'.
Verdomme.
Er zijn tijden dat het precies de juiste taal is om te zeggen.
Ja?
Als je niets meer te verliezen hebt.
Je mag hier helemaal niet zijn!
Controleer het huis. Neem jij de schuur.
Alles is veilig.
Hier ook alles veilig.
Geef me een schop.
Goed. Kom mee.
Kom op.
Laat het me maar zien.
Kom op. Laat het me zien.
Is het hier?
Weet je het zeker? - Ja.
Graven.
Je stopte ze in de grond, dus kan je ze er ook uithalen.
Kom op. Graven.
Je hebt me gehoord. Graven!
Mijn God.
Oh, God.
Meld het maar.
Zorg dat de patholoog en iedere agent uit de omgeving, hier binnen het uur zijn.
En stuur een opsporingsbevel uit voor Gordon Stewart Northcott.
De informatie ligt in mijn auto. Ga maar.
Je kan nu wel stoppen, zoon.
Je mag nu stoppen. Het is voorbij.
We nemen het over.
We nemen het over van...
We nemen het over vanaf hier, oké?
Het is voorbij.
Het is in orde.
Het is voorbij.
Rapport.
Een beetje privacy, alsjeblieft.
U weigert nog steeds medicatie te nemen. Men moet die met geweld toedienen.
Zes dagen, Mrs Collins, en nog geen vooruitgang.
Ik moet misschien overgaan op een sterkere therapie.
Tenzij u wilt bewijzen dat u beter bent
door dit te ondertekenen.
Verrek jij en alles rondom je.
Kamer achttien.
Ik wil met een gezaghebbende spreken. Nu onmiddellijk.
Alstublieft. - Wie heeft hier de leiding?
Open.
Ik ben de hoofddokter van dienst.
Bent u de dokter die Christine Collins heeft opgesloten?
Sorry, we praten met niemand over patiënten behalve dan met de familie.
U zal hier heel zeker met mij over praten! Lees het.
Meneer! - Lees het.
Hou op!
Mrs. Collins. Voor de laatste keer. Bent u bereid om dit document ondertekenen?
Nee.
U bent vrij om te gaan.
Wat?
Uw kleren liggen in de kamer hiernaast. U kan zich daar omkleden.
In de kamer hiernaast? - Ja, dat klopt.
Zorg dat het gebeurt.
Vermoorde kinderen gevonden in Riverside - Jezus.
Zuster, ik wil ieder document zien wat u heeft over Mrs Christine Collins,
en ik wil het nu zien! Begrijpt u, ieder stuk. Wanneer komt ze vrij?
Hurricane treft West Palm Beach!
Babe Ruth slaat 53ste home run!
Vermoorde kinderen gevonden in Riverside!
Grootste misdaad in de historie van Los Angeles!
Collins jongen vermoedelijk dood!
Mrs. Collins, het spijt me zo.
Kapitein, uw werkwijze in deze zaak, heeft de afdeling aan openbare spot blootgesteld.
Er is zelfs nog de mogelijkheid van burgerlijke en criminele verantwoordelijkheid.
Niemand had kunnen voorzien wat er op die boerderij ging gebeuren.
Niet wij, niet het Sheriff Departement noch het Marshall Bureau.
En wat betreft de Collins vrouw...
ben ik nog steeds niet overtuigd dat haar zoon onder de slachtoffers is in Wineville.
Nee? - Nee!
Er waren vier andere foto's van vermiste kinderen die erg op hem leken.
Die Clark jongen kan zich vergist hebben. - Misschien is dat zo.
Dan rijst de vraag: 'wie geeft er iets om?'
Meneer?
De burgemeester wil dat dit verdwijnt. Ik wil dat het verdwijnt.
Dat doe je door te stoppen met te zeggen dat Walter Collins
niet bij de kinderen is die op die verrekte boerderij werden vermoord.
Want als de jongen die je terugbracht niet Walter Collins is
en hij niet dood ligt op die boerderij, waar is hij dan, verdomme?
De mensen zullen willen weten waarom wij hem niet vonden.
Waarom we ons werk niet doen.
Maar als hij wel een van die arme kinderen kan zijn,
die vermoord werden in Wineville, dan zullen alle onderzoeken stoppen.
Het is een tijdelijke verlegenheid waarmee je zal moeten leven.
Beter een kort ongemak dan een blijvend probleem. Vindt u niet, kapitein?
Ja, meneer. - De jongen is al zowat een jaar vermist.
Als ze hem hadden moeten vinden, dan was dat allang gebeurd.
Of hij nu wel of niet op de boerderij was, hij is waarschijnlijk toch dood. Ergens.
Beter dat zijn moeder dat nu aanvaardt in plaats van later. Denk je ook niet?
Ja, meneer. - Mooi, dat was alles, kapitein.
Als ze dat allemaal zijn, denk ik dat we klaar zijn.
Zeg aan de stadsgevangenis dat we hem vasthouden voor de rechtbank.
Wacht, Ik heb niets gedaan! Ik was niet eens hier toen het gebeurde!
Door te doen alsof jij Walter Collins bent,
hinder je een politieonderzoek naar ontvoering en moord.
We kunnen proberen jou aan te klagen als medeplichtige na de daad.
Dat is jammer.
De stadsgevangenis is een stuk erger dan een jeugdgevangenis of bij opvoedingsouders.
Dat is heel wat erger.
Dat kan je niet doen. Ik ben nog maar een kind.
Sanford Clark is ook nog een kind. Vijftien. Maar hij gaat de gevangenis in.
Alle moordenaars en hun handlangers gaan de gevangenis in. Dat weet iedereen.
Breng hem weg. Ik kan er nu niets meer aan doen.
Wacht! Ik wil niet de gevangenis in.
Bewijs het.
Ik wist dat Los Angeles de stad was waar ze de Tom Mix Films maakten.
Ik dacht dat als ik Tom Mix kon ontmoeten, hij me misschien op zijn paard liet rijden.
Zijn paard heet Tony. Wist je dat?
Hoe voel jij je? - Goed.
De politie heeft nog een auto voor het huis staan.
Ik denk dat ze willen weten wat jouw volgende zet is.
Ik ga naar huis. - En dan?
Dan ga ik er eens diep over nadenken.
Wat ze die vrouwen aandeden en wat ze Walter aandeden.
Ik heb hem altijd gezegd; "Begin nooit een strijd maar maak het wel af."
Ik ben deze strijd niet begonnen maar ik maak hem wel af.
Mrs. Collins, juist nu bent u voldoende hoog geprofileerd
dat ik denk dat zelfs de politie zal aarzelen om u openbaar te achtervolgen...
maar ik moet u waarschuwen dat het snel kan veranderen...
als ze voelen dat hun positie bedreigd wordt.
Werkelijk erg snel.
Wat gaan ze nu met me doen?
Ze hebben niets.
Ik ga naar huis.
Hoi, zus.
Gordon! Ik wist niet dat je terug in de stad was.
Ja, al een paar dagen, ik dacht... laat mij je eens verrassen. Is dat oké?
Ja, ja, natuurlijk. Kom binnen.
Waar is dat kleine nichtje van mij?
Ze ging naar de stad. Tegen de avond is ze terug. Bob is hier.
Goed. Ik moet hem vragen of ik hier een paar dagen kan blijven.
Blijven?
Luister, mag ik even gebruik maken van de badkamer?
Het was een lange reis en ik kan wel een douche gebruiken.
Natuurlijk. - Goed.
Dank je.
Is hem dat? - Ja.
Goed, ga naar de buren. Ik bel de politie wel. Schiet op.
Telefoniste, met wie mag ik u doorverbinden?
Hij is boven, meneer. - Neem jij de andere kant! Snij hem af.
Mrs. Collins, ik wil u voorstellen aan mijn vriend, Mr. Hahn.
Mrs Collins, gecondoleerd met je zwaar verlies.
Mogen we binnenkomen?
Ik waardeer het medeleven...
maar er is nog geen positieve identificatie van de overblijfselen van mijn zoon.
Het wordt er nooit makkelijker op.
Ik heb vijf jaar geleden door polio mijn dochter verloren.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet denk:
'dit moet ik aan Claudine vertellen'.
En dan herinner ik me dat ze er niet is.
Gaat u alstublieft zitten.
Ik heb de hele dag aan de telefoon gezeten met het afsprakenbureau van de politiecomité.
Ze willen mij niet laten getuigen bij het verhoor of getuigen oproepen.
Ze zeggen dat het niet nodig is. - Nee, dat weet ik.
Ik weet van mijn bronnen dat het politiecomité gaat zeggen dat Jones en het LAPD
absoluut niks verkeerd deden en dat de echte schuldige dat kind is
en dat u ze dwong om u op te sluiten voor uw eigen veiligheid omdat u zo moeilijk deed.
Ik denk dat ik dan een advocaat moet nemen om een Burgelijke Zaak aan te spannen.
Ik ben naar de beste advocaat in de stad geweest.
Een man die de stad al vier keer dagvaardde en won.
Helaas kunnen we het ons niet veroorloven hem in te huren.
Ik begrijp het. - Dat is waarom ik dit pro deo doe.
Het is me een eer om uw eer te verdedigen, Mrs. Collins
In mijn vijftien jaar als advocaat heb ik nooit iemand zo zien vechten als u,
in wat zo een duidelijke rechtvaardige zaak is.
Dank u wel.
Ja, kan ik...? - Ik heet, S.S. Hahn,
en ik heb een gerechtelijk bevel om onmiddellijk alle vrouwen vrij te laten
die hier gevangen worden gehouden onder de noemer 'Code Twaalf',
in afwachting van een formeel onderzoek naar de redenen voor hun internering.
Het spijt me, maar de dokter van dienst is...
Mevrouw, laat me duidelijker zijn. - ... is er niet voor morgenvroeg
Ofwel laat u de mensen vrij, genoemd in dat gerechtelijk bevel
of u vindt u zelf terug achter de tralies maar dan zonder sleutel.
Ik kan u geen permissie geven. - Mevrouw, ga aan de kant!
Mr. Northcott, enig commentaar op uw arrestatie?
Ik voel me goed.
Ik was op vakantie zoals sommigen van jullie wel weten.
Het was een echt leuke vakantie.
De politie heeft me een hoop vermaak bezorgd.
Hoe heeft u uw arrestatie ontlopen?
Nou, dat deed ik niet, of wel soms?
Ik wist niet dat iemand mij zocht tot pas zeer recentelijk.
Heb het niet eens geprobeerd.
Mijn bagage heeft nog steeds mijn initialen.
Wist u waarom de politie achter u aanzat?
Nee, maar ik denk dat ik er me beter niet mee bemoei.
Wilt u nog iets zeggen tegen de ouders van de kinderen die u heeft vermoord?
Geen commentaar.
Burgemeester Cryer. Dit is onverwacht.
Net als dit.
Dagvaardingen, verzoeken voor nietig- verklaringen van ondervragingen...
alles aangebracht door Mr. Hahn en zijn nieuwe cliënt, Christine Collins.
Je hoeft het niet na te kijken, chef. Uw eigen kopieën zullen weldra hier zijn.
De stadsraad heeft ermee ingestemd om hiernaar te kijken en wel meteen.
Godverdomme. - Ik dacht dat dit zou verdwijnen.
Dit is het verkiezingsjaar, ik kan dit soort druk nu niet hebben.
Het zal verdwijnen, Sir. Ik heb Jones opdracht gegeven om het af te handelen.
Ik ben bang dat de verklaring dat hij een fout maakte...
niet meer goed genoeg zal zijn, chef.
Als we hem een tijdje uit de schijnwerpers halen...
kan het misschien helpen de dingen te kalmeren tot het verhoor afgelopen is.
Wat gebeurt er? - Hoort u het niet?
De grootste demonstratie die ik ooit heb gezien.
Demonstratie? - Ja.
Over die Collins vrouw, als je dat kan geloven.
Jeetje.
Ongelooflijk.
De Heer heeft mysterieuze wegen, Mrs Collins.
Tjonge, doet Hij dat ooit?
Dames en Heren, mag ik uw attentie, alstublieft.
Er zijn hier meer mensen binnen dan ooit tevoren.
Daarom vraag ik u af te zien van verdere demonstraties.
We zijn hier allemaal omdat we de ware toedracht van deze zaak willen achterhalen.
En iedereen zal worden gehoord al moeten we hier een week zitten.
Mr Thorpe, Ik zie geen leden van het Politiecomité.
Zijn er vertegenwoordigers van het politiecomité in de kamer?
Is chef Davis hier?
Is kapitein Jones hier?
Mrs. Collins, wilt u een moment meekomen naar de overkant van de weg?
Er is iets waarvan ik denk dat u het moet zien.
Ik haat het om uit te stellen voordat we zelfs begonnen zijn.
Een paar telefoontjes zijn nu wel gewenst.
De politie besloot dat het beter was om dit niet openbaar te maken
om net dit soort van chaos te voorkomen, die er nu in de straten heerst.
Mrs Collins?
Ik ben Leanne Clay. Dit is mijn man, John.
Ik wil u mijn medeleven overbrengen.
Wat wij moesten doormaken om iets over onze zoon David te horen, was erg genoeg.
En nu dit.
Maar wat de politie met u deed, daar was geen reden voor. Helemaal geen reden.
Iedereen opstaan!
Gaat u alstublieft zitten. Deurwaarder...
Hé, ik zag u in de kranten.
U heeft veel moed, om zo tegen de politie in te gaan.
Wil de beschuldigde opstaan, alstublieft?
Gordon Stewart Northcott,
u wordt bij drie misdrijven aangeklaagd voor moord in de eerste graad.
Met nog zeventien aanklachten volgens het kantoor van de aanklager.
Hoe pleit u?
Ik ben niet schuldig, edelachtbare.
U kunt gaan zitten, Mr. Northcott.
Gezien de beklaagde houdt van
internationale reizen, zal er geen borgsom worden vastgesteld.
Dit Hof zal morgenochtend voorlopige bezwaren ontvangen.
De jongen, Walter Collins, werd op 10 maart 1928, als vermist opgegeven.
We hebben vervolgens een landelijk onderzoek ingesteld.
Op 18 augustus hebben we een telegram ontvangen, dat meldde dat een jongen
die met de beschrijving overeen kwam, in De Kalb, Illinois was gevonden.
Bij het verhoor, gaf hij toe Walter Collins te zijn.
We maakten toen voorbereidingen om hem terug naar Californië te vervoeren.
Had Mrs. Collins u verteld dat de jongen niet haar zoon was.
Ja, ze ontkende zijn identiteit ondanks alle bewijzen die het tegendeel bewezen.
Maar latere gebeurtenissen hadden aangetoond, dat ze gelijk had.
Wat bewoog u om haar voor psychologische evaluatie te doen overbrengen?
Of dit wel of niet de juiste jongen was, was niet relevant voor mijn besluit.
Gedurende deze periode gedroeg ze zich vreemd.
Ze was vaak koel, afstandelijk en niet emotioneel.
Vooral in aanwezigheid van de jongen die we in De Kalb hadden gevonden.
En bij onze verdere gesprekken.
Het was vanwege haar...
gestoorde gedrag,
dat ik haar voordroeg voor een observatie,
bij de psychiatrische afdeling van het Los Angeles County General Ziekenhuis.
Zomaar!
U knipt met uw vingers en een onschuldige vrouw wordt in gekkenafdeling gegooid.
Ze was er niet ingegooid... - Iedere familie in deze staat is in groot gevaar,
als een politiecommissaris een vrouw in zijn kantoor kan nemen,
en haar vijf minuten later in een psychiatrische afdeling kan laten gooien!
Ze werd er niet ingegooid.
Ze werd er niet ingegooid!
Wat was dat, kapitein?
Ze werd er niet ingegooid. Ze werd begeleid.
Begeleid, gegooid, het werkwoord doet er niet toe, kapitein.
Wat er wel toe doet, is dat haar opsluiting zonder machtiging was bevolen.
Ik heb hier een kopie van een beëdigde verklaring van ontoerekeningsvatbaarheid,
die was afgegeven in de zaak van de staat Californië tegen Christine Collins.
Wie heeft de verklaring ondertekend? - Ik.
Laat me zien of ik het juist heb.
Een vrouw werd in de psychiatrische afdeling gegooid zonder een machtiging
omdat er geen machtiging bestond.
Toen deze uiteindelijk was opgemaakt, een paar dagen later,
was er geen noodzaak om het te tekenen, of om naar een rechter te gaan,
omdat ze al in het krankzinnigengesticht zat!
Is dat juist, kapitein? - Technisch gezien, ja.
Buitengewone maatregelen waren noodzakelijk omdat wij te maken hadden...
met een buitengewone situatie.
We werden misleid door een jongen die beweerde Walter te zijn. Dat is onze schuld niet.
In het licht van zijn claim en haar gestoorde gedrag,
zou iedereen denken dat er iets met haar aan de hand was.
Omdat ze u in vraag stelde? - Nee, omdat ze niet wilde luisteren!
Omdat ze bleef volhouden om koppig te zijn,
Omdat ze probeerde om zaken in eigen handen te nemen,
die het beste konden worden overgelaten aan bekwame agenten. Omdat...
Omdat ze voor het leven van haar zoon vocht!
Een jongen, die misschien nog in leven was,
terwijl u waardevolle tijd verspilde, met ontkennen dat u iets fout had gedaan!
En op het einde...
is dat wat er gebeurde, of niet?
Op een gegeven moment, terwijl dit allemaal gebeurde,
werd Walter Collins gewelddadig vermoord,
samen met negentien andere jongens,
op de Northcott Ranch in Wineville.
Is dat juist, kapitein?
Ja, dat klopt.
Geen andere vragen meer.
Dus na veel inspanningen, waren we in staat om deze jongen te identificeren,
die de laatste tijd voor zoveel problemen verantwoordelijk was,
als Arthur Hutchins van Cedar Rapids, Iowa.
Tussen dit en de arrestatie van de man, verdacht van de moord op de échte Walter Collins,
hebben we twee van de grootste mysteries in de geschiedenis van L.A. opgehelderd.
Ik hoop dat jullie heren van de pers,
ons net zoveel ruimte geven, voor de goede dingen die we doen,
als voor de fouten die we af en toe hebben gemaakt.
Sta me toe om u aan de echte moeder voor te stellen, Mrs. Janet Hutchins.
Arthur...
Ik hoop dat hij niet te veel problemen heeft veroorzaakt.
Nee, helemaal niet. Wat dachten jullie van een foto, jongens?
Mrs. Hutchins... Mrs. Collins, de vrouw bij wie hij verbleef
wilde dat hij de kleren houdt.
Dank u wel. Is dat niet aardig, Arthur?
Zeg deze agent eens 'dank je wel'.
Ik wil ze niet hebben. Geef ze aan iemand anders!
Niet op zijn mondje gevallen, hè?
Het is niet mijn schuld. Het was die van de politie!
Zij zeiden dat ik Walter Collins was, niet ik! Het was niet mijn idee!
Vooruit... geef de politie maar de schuld voor je eigen fouten.
Dat hebben we de laatste tijd vaak gezien, of niet?
Pas goed op jezelf, Arthur!
Veilige reis. Goed, jongens, dat was het voor vandaag.
Meneer!
Het was 10 maart,
en ik kwam thuis van mijn werk en mijn 9-jarige zoon Walter was weg.
Kapitein Jones handelde volgens informatie waarvan hij geloofde dat die juist was.
Walter Collins had een spleetje tussen zijn tanden...
Die knul heeft nooit in mijn klas gezeten, daarvan ben ik van overtuigd.
We vertrouwden op onze goede vrienden van de politie,
om ons die mensen aan te wijzen die sociaal onacceptabel waren.
Die knul was kleiner dan bij de laatste meting.
Een paar van deze foto's laten zien...
wat Sanford Clark deed.
Dank u wel, inspecteur.
Heren van de jury, ik wil dat u goed naar deze foto's kijkt.
Ik stel de omstandigheden en de aard van deze gruwelijke misdaden vast.
Ik ben hier, dominee.
Toen Walter hier was, liep ik altijd langs zijn slaapkamer terwijl hij sliep.
Niettegenstaande ik hem niet kon zien of horen...
kon ik hem voelen.
Daarom denk ik niet dat Walter dood is.
Ik kan hem nog steeds voelen.
Mrs. Collins... - Nee, ik weet wat de politie zei.
Maar die plek en de stoffelijke resten...
die konden niet op de juiste manier worden geïdentificeerd.
Misschien heeft dat kind een fout gemaakt toen hij de foto van Walter eruit koos.
Ik begrijp dat u dit niet wilt accepteren. Welke moeder zou dat doen?
Maar ik denk dat het voor u tijd is om verder te gaan.
Om voor u zelf opnieuw te beginnen.
Uw zoon zou hebben gewild dat u verder gaat.
Misschien.
Misschien wil hij dat ik naar hem blijf zoeken.
Misschien zit hij ergens op mij te wachten.
Ik geloof dat hij aan het wachten is.
Hij wacht op die plek waar we op een dag allemaal heengaan,
om met onze geliefden te worden herenigd. En op die dag,
zal hij weten van voor tot achter, van eind tot eind,
van het hart naar de ziel, dat u alles deed wat u kon doen Mrs Collins.
Alles.
We moeten nu gaan.
Deze bijeenkomst zal nu tot een uitspraak leiden.
Deze commissie hoorde alle getuigenissen, in het licht van de feiten.
Wij adviseren dat de schorsing van kapitein Jones definitief wordt.
Orde, alstublieft.
Alstublieft.
Mr. Foreman, is de jury tot een vonnis gekomen?
Jawel, edelachtbare.
Wil de beschuldigde alstublieft opstaan?
Ten tweede, dat stappen worden ondernomen om te onderzoeken
hoe we de geldende wetten en procedures kunnen veranderen,
waarbij een burger van deze stad kan worden onderworpen aan opsluiting
in de psychiatrische instellingen van de staat.
Ja...
U mag het vonnis voorlezen.
Wij, van de jury, vinden de beklaagde, Gordon Stewart Northcott...
schuldig op alle punten van moord in de eerste graad.
Tot besluit, herstel van het publieke vertrouwen in het politiebureau,
kan alleen worden bereikt door het ontslag van de belangrijkste politiechef.
En deze Commissie beveelt dit aan. Deze hoorzitting is gesloten.
Wil de beklaagde nog een verklaring afleggen, voordat het oordeel wordt geveld?
Ik wil het heel duidelijk maken,
dat ik van u nooit een eerlijke kans heb gehad, 'edelachtbare'.
Noch van deze rechtbank.
De enige hier met een godverdomde waardigheid, is zij...
omdat zij de enige was die me nooit in de pers zwartmaakte.
Ze is de enige die begrijpt hoe het is als je door de politie vals wordt beschuldigd,
voor iets wat je niet hebt gedaan. - Zo is het genoeg.
En gewoon in een gat wordt gegooid, waar je wegrot.
Rottende zweren en het vergeten worden!
Raadsman! - Of niet?
Ik heb uw zoon nooit vermoord, Mrs Collins. - Raadsman, zo is het genoeg!
Raadsman, hou uw cliënt in bedwang of ik laat hem de mond snoeren!
Hij was een engel...
Blijf van me af!
Ga zitten.
Gordon Stewart Northcott,
Het is het arrest van het Hof dat u wordt overgebracht naar de San Quentin gevangenis,
waar u een periode van twee jaar in eenzame opsluiting zal doorbrengen.
Tot 2 oktober 1930.
Op die datum zult u worden opgehangen tot de dood volgt.
Moge God genade hebben voor uw ziel.
Is het goed dat ik 10 minuten pauze neem? - Natuurlijk.
Weet u...
een dezer dagen zou u moeten overwegen om echt 10 minuten pauze te nemen.
Dat zou goed voor u zijn.
Dit is Christine Collins.
Ik heb gisteren gebeld en vroeg me af of u de kans had om het dossier te overlopen,
of er een overeenkomst was met mijn zoon, Walter Collins.
Ik begrijp het.
Als u het goed vindt, bel ik over een maand terug. Heel hartelijk bedankt.
Mrs. Collins. - Ik was net...
Ja, ik weet het. Dat is de reden waarom ik u wilde spreken.
Het gaat over Walter. We hebben...
We hebben een vreemd telegram ontvangen.
Van wie? - Gordon Northcott.
Hij vraagt om u te spreken. - Waarom?
Hij zegt dat hij weet dat u nog steeds uw zoon zoekt, en voordat hij sterft...
Hij zei dat hij loog toen hij getuigde dat hij Walter niet had vermoord.
Christine, hij wil eindelijk toegeven dat hij het heeft gedaan.
Hij zegt dat als hij u persoonlijk spreekt,
hij u in uw gezicht de waarheid vertelt, zodat u met uw leven verder kan,
en wat rust kunt krijgen.
Zoals je weet, zal hij overmorgen in San Quentin worden geëxecuteerd, dus...
heb je niet veel tijd meer.
Het kostte me bijna de hele ochtend om alle voorbereidingen te treffen.
Het blijkt dat u de eerste vrouw in dertig jaar bent,
waarbij de staat toestaat om een seriemoordenaar te bezoeken...
op de vooravond van zijn executie.
Zal het gaan, mevrouw?
Ik sta bij de deur.
Twintig minuten.
Ik neem aan dat u geen sigaret heeft?
Mr. Northcott, u heeft me gevraagd om hierheen te komen.
U heeft gezegd dat als ik dat zou doen, u me de waarheid over mijn zoon zou zeggen.
Ja, u heeft gelijk. Ik heb dat gezegd.
Maar de kwestie is dat ik niet echt had gedacht dat u zou komen.
En nu...
En nu wat? - Ik had niet verwacht dat u...
Ik wil u niet spreken. - U wil mij niet spreken?
Nee. Omdat ik dit niet kan doen.
Ik wil niet met u praten. Ik kan het niet om wat ze morgen met mij doen. Dat is één ding.
Mrs. Collins. Een telegram sturen is heel makkelijk.
Maar eenmaal hier, op dit moment, persoonlijk, weet u,
kan ik niet vertellen wat u wil horen. - Waarom niet?
Omdat ik niet naar de hel wil gaan met een leugen op mijn lippen.
Ik heb mijn boete gedaan.
En ik heb God gevraagd om me te vergeven, en zover ik weet heeft Hij dat gedaan.
En het gaat sindsdien heel goed met me.
Maar als ik nu lieg en nu zonden bedrijf,
raakt mijn tijd hier op.
En ik word niet nog een keer vergeven. Ik zeg u één ding: ik ga niet naar de hel.
Dat doe ik niet.
Mr. Northcott, u heeft me gevraagd om hierheen te komen.
Mr. Northcott, kijk me alstublieft aan.
Hebt u mijn zoon vermoord?
Ik weet niet waar u het over heeft. - Ja, dat weet u wel.
Ja, dat weet u wel, hebt u mijn zoon vermoord?
Ik heb het u al gezegd, ik wil nu niet met u praten.
Hebt u mijn zoon vermoord?
- Dat weet ik niet.
Weet u dat niet. Kunt u zich dat niet herinneren? Hebt u mijn zoon vermoord?
Ik weet het niet. - Geef me antwoord.
Geef me antwoord! - Ik weet het niet.
U hebt mijn zoon vermoord, ja? - U kunt beter van mij afblijven.
Of wat?
Hebt u mijn zoon vermoord? - Ik weet het niet.
Hebt u mijn zoon vermoord? Je kent zijn naam!
Je kent zijn naam, je noemde hem een engel!
U kent zijn naam! Hebt u mijn zoon vermoord?
Geef antwoord! - Wat?
Geef antwoord!
Gaat u mij pijn doen? - Ik hoop dat u naar de hel gaat.
Ik hoop dat u naar de hel gaat. Hebt u mijn zoon vermoord?
Bewaker! - Hebt u mijn zoon vermoord?
Hebt u mijn zoon vermoord? Ik hoop dat u naar de hel gaat.
Hebt u mijn zoon vermoord?
Gordon Stewart Northcott, u bent veroordeeld wegens moord.
De straf daarvoor is dood door ophanging.
Er is geen uitstel van executie.
Daarom zal de uitvoering volgens de wet van de staat Californië worden volbracht.
Heeft u nog een paar laatste woorden? - Nee.
Niets.
Ik ben na mijn biecht rein gebleven, dominee, zoals ik het zei.
Doe het... Doet het pijn?
Alstublieft, niet zo snel.
Laat me niet zo snel lopen!
Alstublieft, doe het niet.
Nee, nu nog niet.
Dertien treden.
Dertien treden... Maar ik heb ze niet allemaal aangeraakt, schoften.
Ik heb ze niet allemaal aangeraakt.
Alstublieft!
Dominee...
Alstublieft, God... Alstublieft...
Alstublieft, laat iemand voor mij een gebed opzeggen!
Stille Nacht...
Heilige nacht...
alles slaapt...
eenzaam wacht... Goddelijk kind vreedzaam wacht...
We hebben bij mij thuis een feest vanavond. Voor de Oscaruitreiking. Kom je?
Ik heb nog een miljoen dingen te doen.
Kom op, alstublieft. De meisjes hebben van hier tot Baltimore de telefoonlijnen opgeblazen.
Iemand moet die repareren. Hebben jullie een leuke avond. Ik heb een radio.
Weet je het zeker? - Ik weet het heel zeker.
Welterusten. - Welterusten.
Luister, ik kan echt niet...
Hallo, Ben.
Ik ontmoet een paar vrienden voor een diner bij Musso and Frank's.
Ze brengen verbinding van de uitreiking van de Oscars naar het restaurant over.
Het zou een mooie avond worden.
Ik zou het leuk vinden als je zou komen.
Ik heb nog zoveel werk te doen.
Welterusten.
Ben?
Ik heb twee dollar gezet op 'It Happened One Night' voor de beste film.
Schijnt dat ik de enige ben die denkt dat die een kans maakt tegen 'Cleopatra. '
Als ik win, vieren jij en ik het dan morgenavond met een etentje?
Afgesproken, Christine. Tot ziens. Als je film wint, dan bel ik je.
Ik ben hier.
'The Tin Man', 'Cleopatra'... - Overschat...
En 'It Happened One Night'. - Clark Gable, Claudette Colbert. Dat is genoeg.
Mag ik alstublieft de enveloppe?
De winnaar is...
'It Happened One Night'.
Ik wist het.
Het diner is op mijn kosten. - Christine Collins?
Ja, daar spreekt u mee.
Mrs. Clay? Herinnert u mij nog? - Mrs Clay, natuurlijk herinner ik me u.
Ik moest u meteen bellen. - Wat is er?
De politie belde net. Ze hebben een jongen gevonden, Christine.
Waar? - Lincoln Heights Precinct. We gaan nu weg.
Ik kom er meteen aan.
Ik wilde meteen naar hem toegaan,
maar ze zeiden dat het belangrijk was dat ze eerst alleen met hem praten.
Weten ze het zeker? - Ze weten het zeker.
Maar wat het belangrijkste is, ik weet het zeker.
Het is mijn jongen. Het is David. Hij leeft, Christine.
Ze hebben hem in Hysperia gevonden.
Je liep vanaf de school? - Ja.
Ze zeiden dat ze je hulp nodig hadden om een hond te zoeken?
Ja.
Wat gebeurde er nadat je in de truck was gestapt?
Ze reden me een lang tijd rond.
Uiteindelijk kwamen wij bij die ranch terecht.
Kom op, kom op, David! David, kom op!
Waren daar nog andere jongens?
Ja, vijf denk ik.
Het is zo lang geleden.
Hallo, jongens. Dit is David. Ik weet dat jullie...
Zwijg!
Heb je met hen gesproken?
Herinner je je hun namen nog?
Ja... Twee van hen waren broers.
Ik denk dat hun achternaam Winslow was.
De oudste was Jeffrey.
En Walter.
Walter?
Ja. - Weet je de achternaam van Walter?
Col... Collins. - Walter Collins.
Vertel eens...
Als je alleen enkele namen kent,
hoe komt het dan dat je zijn hele naam kunt herinneren?
Om wat er was gebeurd.
Walter en Jeffrey waren aan het praten.
Ze onderzochten de omgeving
totdat ze een deel van de kippenren vonden waar de afrastering bijna stuk was.
Ze maakten genoeg ruimte om daar weg te komen en te vluchten.
Ze maakten verschrikkelijk veel lawaai.
Het was niet breed genoeg. We bleven vastzitten.
Help, kom op, schiet op.
Mijn voet zit vast.
Hey, help. Help me, alstublieft.
Ik zit vast.
Mijn voet.
Rennen!
Verdomme, wat doen jullie jongens...
Maak dat jullie terugkomen! Hey, blijf...
Kijk bij de anderen! Godverdomme!
Jongens, ik kom jullie achterna! Verdomme! David!
Jongens, ik vind jullie waar jullie ook zijn! - Ze zijn daar niet binnen.
Kom op, stap in de auto. Ik zal jullie vinden. Verdomme!
Dat was het laatste wat ik ooit van hen zag.
Dus je weet niet of een van de twee gevangen werd?
Nee. Het enige wat is weet is...
als Walter niet voor mij was teruggekomen...
denk ik niet dat ik daar ooit was weggeraakt.
Wat is er daarna gebeurd?
Ik bleef van de hoofdwegen vandaan, totdat ik een trein bij de kruising zag.
Ik sprong erin.
Waarom heb je niemand verteld wat er was gebeurd?
Ik was bang.
Ik dacht dat ze achter mij aan zouden komen, of mijn ouders...
Dus vertelde ik het tegen niemand.
Ik stond er alleen voor, totdat ik een gratis maaltijd van Mrs. Lansing kreeg.
Ik had haar verteld dat ik een wees was. Helemaal op mezelf aangewezen.
Ze zei dat ik kon blijven en dat deed ik ook.
Iedere nacht werd ik wakker en dacht dat ze buiten voor het raam stonden.
Toen hoorde ik de politie op de radio zeggen wat er op de ranch was gebeurd.
En ik kon toen zeker niet terugkeren. - Waarom?
Waarom niet? - Omdat ik niemand vertelde wat er was gebeurd.
Ik was bang dat ik de schuld zou krijgen, omdat al die kinderen dood waren.
Daarom bleef ik weg.
Waarom kom je nu na al die tijd te voorschijn?
Waarom kom je er nu mee naar buiten?
Ik mis mijn moeder...
Ik mis mijn vader...
Ik wil alleen maar naar huis.
Ik kan het nog steeds niet geloven.
Vijf jaar. De zaak is gesloten. Iedereen denkt dat hij dood is en daar is hij.
Zonder Walter was hij er niet geweest.
U zoon heeft een dappere daad verricht, Mrs. Collins.
Daar kunt u trots op zijn. - Dat ben ik ook.
Denkt u nog steeds dat hij daar ergens is? - Waarom niet?
Drie jongens zijn die nacht gevlucht.
Een is weggekomen, en misschien is het ook een van die andere twee gelukt.
Misschien heeft Walter daarbuiten dezelfde angsten die hij had.
Bang om naar huis te komen en zichzelf bekend te maken, of...
bang om in de problemen te komen.
In ieder geval, heeft het me iets gegeven dat ik voor vanavond nog niet had.
En wat is dat? - Hoop.
Na de verhoring werd kapitein Jones geschorst. Davis, het hoofd van politie
werd gedegradeerd en burgemeester Cryer neemt niet deel aan de verkiezingen.
Tot aan zijn dood gebruikte Gustav A. Briegleb zijn radioshow
om het wangedrag en de politieke corruptie van de politie aan te klagen.
Om zich wit te wassen van het schandaal werd Wineville omgedoopt tot Mira Loma.
Christine Collins is nooit gestopt met de zoektocht naar haar zoon.
Vertaald door United CustomNL ReleaseS
720p Sync By Pryme